Joker to najbardziej ikoniczny superzłoczyńca DC Comics i ostateczny arcywróg Batmana, który zadebiutował w „Batman #1” w 1940 roku. Stworzony przez Billa Fingera, Boba Kane’a i Jerry’ego Robinsona, jego ponaddczasowy wizerunek charakteryzuje się wybieloną skórą, szmaragdowozielonymi włosami, rubinowoczerwonymi ustami oraz permanentnym, złowrogim uśmiechem. Jako chaotyczny kryminalny geniusz, Joker służy jako ostateczna filozoficzna i fizyczna przeciwwaga dla Mrocznego Rycerza z Gotham w komiksach, filmach, animacjach i przedmiotach kolekcjonerskich.
Scena
Typowy Joker uosabia klasyczne, trwałe pojawienie się Księcia Zbrodni z DC Comics w mediach. Po raz pierwszy pojawił się w „Batman #1” w kwietniu 1940 roku jako bezwzględny seryjny morderca, który zapowiada swoje ofiary przez radio. Jego geneza została ugruntowana w 1951 roku w „Detective Comics #168”, gdzie wpadł do kadzi z odpadami chemicznymi w zakładach Ace Chemical, uciekając przed Batmanem jako Czerwony Kapturek. Wyłaniając się z chemikaliów z wybieloną skórą, zielonymi włosami i nieodwracalnym uśmiechem, ten przełomowy moment stworzył największy koszmar Batmana. Niezależnie od tego, czy aranżuje chaos na skalę całego miasta, odcina sobie twarz w „Śmierci rodziny”, czy też przypuszcza pełnoskalowe ataki w „Wojnie Jokera”, to klasyczne ujęcie ukazuje postać w jej najczystszej postaci: jako nieobliczalnego kryminalnego geniusza uwięzionego w wiecznym, współzależnym konflikcie filozoficznym z Mrocznym Rycerzem z Gotham.
Znaczenie
Klasyczny wygląd Jokera ma niezrównane znaczenie w historii komiksu jako ostateczne ucieleśnienie chaosu działającego w kontrze do sztywnego porządku Batmana. Przez osiem dziesięcioleć postać ta odzwierciedlała ewoluujący krajobraz opowiadania historii w komiksach: zaczynając jako śmiertelny zabójca w Złotej Erze, łagodząc swój wizerunek do zwariowanego sowizdrzała w erze Kodeksu Komiksowego lat 50. i 60., aż po powrót do mrocznych, zabójczych korzeni w przełomowym komiksie z ery brązowej „Batman #251” autorstwa Dennisa O'Neila i Neala Adamsa. Joker odpowiada za najbardziej druzgocące tragedie w historii Batmana, w tym oparlizację Barbary Gordon w „Zabójczym żarcie” Alana Moore'a oraz zamordowanie Robina (Jasona Todda) łomem w „Śmierci w rodzinie”. Jego ogromny wpływ fabularny rozciąga się od naginających rzeczywistość kosmicznych zagrożeń w „Imperatorze Jokerze” po eksplorację jego „super-poczytalności” przez Granta Morrisona w „Azylu Arkham”.
Wygląd
Wizualny projekt Jokera został bezpośrednio zainspirowany kreacją Conrada Veidta jako Gwynplaine'a w filmowej adaptacji „Człowieka, który się śmieje” Victora Hugo z 1928 roku. Jego estetyka obejmuje plamistą, wybieloną skórę będącą wynikiem ekspozycji na chemikalia, żywe szmaragdowozielone włosy, rubinowoczerwone usta oraz wyolbrzymiony, permanentny uśmiech. Tradycyjnie ubrany w elegancki fioletowy garnitur uzupełniony zielonymi, pomarańczowymi lub żółtymi elementami garderoby, Joker łączy teatralną ekstrawagancję ze śmiertelnym niebezpieczeństwem. Jego arsenał obejmuje mroczne rekwizyty-żarty, takie jak brzęczyk do rażenia prądem, pryskający kwasem kwiatek w klapie i zabójczy jad Jokera, który pozostawia ofiary z upiornym uśmiechem. Ten design doczekał się ikonicznych wariantów, od przerażającego oblicza bez twarzy w serii „New 52” Scotta Snydera po nadchodzący przeprojektowany wygląd „Pacjenta 10” z Arkham autorstwa Matta Fractiona i Jorge Jiméneza.
