Klasyczny Joker to kultowy, oryginalny wizerunek najsłynniejszego superzłoczyńcy DC Comics, stworzony w 1940 roku przez Billa Fingera, Boba Kane'a i Jerry'ego Robinsona. Wizualnie zainspirowany postaciami Conrada Veidta z niemego filmu z 1928 roku Człowiek, który się śmieje oraz karty do gry z jokerem, wygląd ten charakteryzuje się wybieloną skórą, szmaragdowozielonymi włosami i eleganckim fioletowym garniturem. Pozostaje on kwintesencją wizualnego wzorca głównego nemezis Batmana w komiksach, animacjach, filmach i grach.
Scena
Klasyczny wygląd Jokera reprezentuje fundamentalny debiut postaci i jej charakterystyczne momenty w całym Gotham City. Przedstawiony w komiksie Batman #1 z 1940 roku, wyłonił się jako bezwzględny seryjny morderca, który drwił ze społeczeństwa, ogłaszając śmierć swoich ofiar w audycjach radiowych, a ich zwłoki pozostawał naznaczone upiornym, zamrożonym uśmiechem wywołanym przez jego zabójczy jad Jokera. Ten ikoniczny wygląd został dodatkowo zdefiniowany w Detective Comics #168 z 1951 roku („Człowiek za Czerwonym Kapturem!”), w którym przedstawiono jego tragiczną przemianę. Uciekając przed Batmanem w zakładach chemicznych Axis Chemicals, zamaskowany przestępca wpadł do kadzi z toksycznymi odpadami chemicznymi. Ta niebezpieczna kąpiel trwale wybieliła jego skórę na kredowobiały kolor, zmieniła włosy w szmaragdową zieleń i zablokowała jego twarz w stałym, maniakalnym grymasie. Niezależnie od tego, czy terroryzuje siedzibę policji GCPD, walczy z komisarzem Jamesem Gordonem i Batgirl, czy mknie przez Gotham Jokermobilem, ten wygląd uosabia kwintesencję teatralnego, kryminalnego geniuszu.
Znaczenie
Ta klasyczna inkarnacja wizualna i narracyjna stanowi fundament historii superzłoczyńców, ustanawiając ostateczny psychologiczny kontrapunkt dla Batmana. Ewolucja klasycznego Jokera odzwierciedla główne zmiany w historii komiksu. Po debiucie jako zimnokrwisty zabójca w Złotej Erze, rygorystyczne egzekwowanie zasad kodeksu Comics Code Authority w Srebrnej Erze zmusiło twórców do złagodzenia jego brutalności, przekształcając go w zwariowanego złodzieja i ekscentrycznego żartownisia. W 1973 roku scenarzysta Dennis O'Neil i rysownik Neal Adams przywrócili mu psychopatyczną naturę w numerze Batman #251 („Pięciokrotna zemsta Jokera!”). Ten klasyczny wygląd stał się podstawą legendarnych powieści graficznych i fabuł, w tym Mroczny Rycerz powraca, Śmierć w rodzinie oraz Zabójczy żart Alana Moore'a. Łącząc jaskrawe, cyrkowe kolory z śmiertelną, nieprzewidywalną przemocą, klasyczny Joker wyznaczyłstandardy dla relacji między głównym bohaterem a jego arcywrogiem w popkulturze.
Projekt
Projekt klasycznego Jokera opiera się na wyrazistych, kontrastowych elementach wizualnych, które łączą teatralność cyrkową z groźnym horrorem. Jego wygląd fizyczny wyróżnia się kredowobiałą, wybieloną skórą, ciemnymi obwódkami wokół oczu, jaskrawozielonymi włosami oraz krwistoczerwonymi ustami wyciągniętymi w przesadzony, trwały uśmiech. Jego tradycyjna garderoba składa się z dopasowanego, jaskrawofioletowego garnituru – często stylizowanego na smoking z długimi poły – połączonego z żywą pomarańczową lub żółtą koszulą, jaskrawozieloną kamizelką, czarną muszką i nienagannie białymi rękawiczkami. Kluczowym elementem tego projektu wizualnego jest jego arsenał wyposażonych w śmiercionośne niespodzianki gadżetów. Często nosi w klapie kwiaty, które pryskają zabójczym kwasem lub śmiertelnym jadem Jokera, ostre karty do gry, brzęczyki o wysokim napięciu oraz rekwizyty pistoletów, z których przed wystrzeleniem prawdziwych pocisków wysuwają się chorągiewki z napisem „BANG!”.
