The Wolf Man (film uit 1941) legde de definitieve filmische weerwolfmythologie vast, met Lon Chaney jr. in de hoofdrol als de tragische Lawrence 'Larry' Talbot. Met iconische make-up van jakharen door Jack Pierce, codificeerde de film belangrijke lyantropiefabels, waaronder kwetsbaarheid voor zilver en het iconische monnikskapgedicht.
Het Verhaal
In de film uit 1941 keert Larry Talbot terug naar het voorouderlijk landgoed van zijn familie in het Welshe Llanwelly om zich te verzoenen met zijn vader, Sir John Talbot. Zijn leven neemt een beslissende wending wanneer hij een lokale vrouw redt van wat een plotselinge wolfaanval lijkt te zijn in de in mist gehulde bossen. Talbot slaat het beest dood met zijn pas aangeschafte wandelstok met zilveren knop, maar wordt tijdens de worsteling op zijn borst gebeten. Een Romani-waarzegger genaamd Maleva brengt vervolgens het vreselijke nieuws: het wezen dat hij doodde was haar zoon Bela in de gedaante van een wolf, en omdat Larry de beten heeft overleefd, is hij gedoemd om zelf in een weerwolf te veranderen. Naarmate de herfst aanbreekt en de monnikskap bloeit, ondergaat Talbot zijn angstaanjagende fysieke transformatie. Vechtend tegen vage herinneringen en een felle moordneiging, sluipt hij door het in mist gehulde dorp. De tragische boog culmineren in een confrontatie waarin Sir John Talbot, zich niet bewust van de identiteit van zijn zoon onder het harige, beestachtige uiterlijk, het wezen doodblaat met Larry's eigen zilveren wandelstok—om vervolgens vol afschuw toe te kijken hoe het stervende monster weer verandert in zijn menselijke zoon.
Betekenis
Het verschijnen van The Wolf Man in 1941 vormt een monumentale hoeksteen in de horrorhistorie. Hoewel voorafgegaan door Werewolf of London uit 1935, was het deze film die de blijvende pop-cultuurmythologie van lycantropie bepaalde. Scenarist Curt Siodmak introduceerde belangrijke tropen die vaste waarden van het genre bleven: de overdracht van de vloek via een beet, het gloeiende pentagram dat zichtbaar is op het volgende slachtoffer van een weerwolf, en zilver als het enige wapen dat het beest kan vernietigen. Siodmak schreef ook het beroemde monnikskapgedicht dat gedurende de film wordt gereciteerd, dat zo overtuigend was dat het algemeen werd aangezien voor echte oude folklore. Bovendien bereikte Lon Chaney jr. een unieke nalatenschap onder de Universal Monsters: hij was de enige acteur die Larry Talbot vertolkte in al zijn vijf oorspronkelijke filmverschijningen uit de jaren 40, en stond erom bekend het personage 'zijn baby' te noemen. De tragische dualiteit van het personage vestigde het archetype van het sympathieke monster in de filmgeschiedenis.
Ontwerp
Het visuele uiterlijk van The Wolf Man uit 1941 werd ontworpen door Universal's legendarische make-upmeester Jack Pierce. Het ontwerp bestond uit lagen echt jakhair die met veel geduld op het gezicht van Lon Chaney jr. werden gelijmd, aangevuld met grime, een aangepast rubberen snuitopzetstuk en een reeks verschillende pruiken. Pierce creëerde dit make-upontwerp oorspronkelijk voor acteur Henry Hull in Werewolf of London uit 1935, maar Hull wees het af vanwege het intense ongemak en het langdurige aanbrengproces. Chaney omarmde de slopende beproeving. Om de opeenvolgende 'lap-dissolve'-transformatie op het scherm uit te voeren, werd Chaney op zijn plek gehouden met een gipsen hoofdmal en referentiepunten op een glasplaat, terwijl Pierce gedurende zo'n tien uur incrementele lagen make-up aanbracht voor slechts enkele seconden weergavetijd. Voor het onderlichaam van het monster verwijdert Talbot zijn schoenen om poten te onthullen die zijn gemaakt van harde rubberen laarzen die volledig zijn bedekt met bijpassend jakhair.
