Necron Flayed One

Flayed Ones marcheren niet ten strijde op bevel van Necron Overlords; in plaats daarvan breken ze ongevraagd en rechtstreeks vanuit hun afschuwelijke zakdimensie door naar de frontlinie. Sluipend door schaduwen of vijandelijke posities zoals zware wapenstellingen ambuscherende, arriveren deze gebogen automaten gehuld in de misselijkmakende stank van ontbindend vlees. Naarmate het gevecht vordert, infiltreren ze de vijandelijke rangen met angstaanjagende behendigheid, waarbij ze vlijmscherpe necrodermis vliesklauwen gebruiken die uit hun vingers steken om slachtoffers in luttele zonne-seconden levend te villen. In plaats van vluchtende vijanden achterna te zitten of zich te houden aan strategische commando's op hoog niveau, pauzeren Flayed Ones midden in de slachtpartij om grof bloed en rauw vlees over hun onbeweeglijke, tandenloze kaken te smeren. Bloed druipt langs hun stalen nekken en verzamelt zich rond bevlekte necrodermis ribben, terwijl flarden verse huid losjes van hun metalen frames hangen. Vijandelijke strijders verliezen regelmatig hun moed bij het zien van de rottende resten van hun voormalige squadgenoten gedrapeerd over deze meedogenloze, onsterfelijke moordmachines. Zodra de slachtpartij voorbij is, verdwijnt het merendeel van de overlevende Flayed Ones weer naar hun duistere sub-dimensionale rijk met verse trofeeën.

Het bestaan van Flayed Ones vertegenwoordigt een angstaanjagend, blijvend psychologisch litteken in de Necron-samenleving dat voortkomt uit de oeroude Oorlog in de Hemel. Toen het Necron-ras zich tegen hun C'tan-meesters keerde en Llandu'gor de Flayer volledig vernietigde, sprak de stervende Sterrengod een blijvende vloek uit die een echo van zijn eigen bodemloze honger overbracht op hun necrodermis omhulsels. Omdat Necrons hun biologische lichamen en zielen hadden verruild voor levende metalen endoskeletten, werd hun resterende geestelijke gezondheid kwetsbaar voor deze verraderlijke infectie. De vloek verspreidt zich oncontroleerbaar en knaagt aan het redelijke vermogen totdat een Necron bezwijkt voor een fantoomdrang om zich te voeden met vlees dat een mechanisch construct nooit kan verteren. Gemeden en gevreesd door andere Necrons die bang zijn om de ziekte op te lopen, worden Flayed Ones na veldslagen routinematig verbannen of geëxecuteerd. Ondanks hun paria-status levert hun plotselinge materialisatie een ongevraagd terreurwapen op voor Necron-commandanten. Bovendien vormt hun overlevering de grondslag voor afschuwelijke galactische regio's zoals het Bottenkoninkrijk van Drazak en stuurt het belangrijke verhaallijnen aan, waaronder de val van de Maynarkh-dynastie en prins Oltyx' lot in de The Twice-Dead King-serie.

Het visuele ontwerp van een Flayed One is een macabere fusie van koud necromantische technologie en viscerale lichaamsverschrikking. Hun mechanische frames bestaan uit dunne, pezige necrodermis endoskeletten die zijn vergroeid tot gebogen, predatorenachtige houdingen. Het levende metaal van hun ledematen hervormt zich op groteske wijze onder de Flayer-vloek: hun benen krijgen vaak een extra gewricht om hyper-behendige of viervoetige bewegingen mogelijk te maken, terwijl hun vingers verlengen tot lange, mesachtige necrodermis lemmeten die door huid en zware bepantsering heen kunnen snijden. Wat hun esthetiek werkelijk definieert, is hun gruwelijke gewoonte om trofeeën te dragen. Flayed Ones draperen hun stalen torso's uit gewoonte met nog-natte stukken geoogste organische huid, dierenvellen, Orkvlees en botresten, en dragen soms halskettingen van menselijke schedels. Omdat ze geen functioneel spijsverteringsstelsel of reukvermogen hebben, blijven deze bloederige trofeeën aan hun frames hangen totdat ze volledig zijn vergaan. Moderne plastic miniaturen en digitale weergaven benadrukken deze nachtmerrie-esthetiek, met naaldachtige vingersikkels, blootliggende bloeddoorlopen ribben en rottende vellen strakgespannen over koude metalen gewrichten.