Frankenstein (1931 film)

In een verlaten uitkijktoren die is ingericht als laboratorium, hijsen Dr. Henry Frankenstein en zijn assistent Fritz tijdens een hevige onweersbui een samengesteld lichaam op een operatietafel hoog naar een opening in het dak. Terwijl de donderslagen klinken en elektrische machines knetteren, slaat de bliksem in op het apparaat en brengt het lijk tot leven. De hand van het schepsel stuiptrekt en begint te bewegen, wat Henry ertoe aanzet om zijn ecstatische, iconische uitroep te schreeuwen: "It's alive! It's alive!" Kort daarna opent Henry het laboratoriumdak naar het zonlicht, en het onschuldige schepsel reikt vol verwondering omhoog naar het licht. Echter, wanneer Fritz binnenkomt met een brandende fakkel, deinst het monster angstig terug—een reactie die door Henry en Dr. Waldman wordt aangezien voor een aanval, waardoor ze het schepsel in de kerker ketenen. Later, nadat hij is ontsnapt naar het platteland, belandt het monster in een aangrijpende ontmoeting met een jong meisje genaamd Maria, waarbij hij spelenderwijs bloemen in een meer gooit. Tragisch genoeg, verward door zijn defecte brein, gooit hij Maria in het water in de verwachting dat ze net als de bloesems zal blijven drijven, waardoor ze verdrinkt in een van de beroemdste en gecensureerde scènes uit de horrorcinema.

De verschijning van Frankenstein's Monster in 1931 hervormde het cinematografische horrorlandschap en legde de hoeksteen voor de Universal Monsters-franchise. In plaats van een hersenloze moordmachine neer te zetten, gaven Boris Karloff en regisseur James Whale het schepsel een diepe, tragische pathos en onschuldige nieuwsgierigheid, waarmee ze een revolutie teweegbrachten in hoe monsters op het scherm werden afgebeeld. Frankenstein leverde blijvende culturele Mijlpalen op, waaronder de regel "It's alive!", door het American Film Institute gerangschikt als de 49e beste filmcitaat in de Amerikaanse cinema. De duistere thema's en schokkende momenten van de film leidden tot intense censuurdebatten; belangrijke sequenties—zoals Henry's regel "Now I know what it feels like to be God!" en de verdrinking van de kleine Maria—werden door staatscensors en handhavers van de Production Code geschrapt en bleven tientallen jaren weggelaten tot volledige restauraties in 1986 en 1999. In 1991 werd de film geselecteerd voor bewaring in het United States National Film Registry vanwege zijn culturele, historische en esthetische betekenis, waarmee zijn plaats als een van de beste films ooit gemaakt werd bezegeld.

Het uiterlijk van Frankenstein's Monster werd ontworpen door de legendarische Universal Studios-visagist Jack Pierce, met inbreng van regisseur James Whale. Pierce besteedde uren aan het transformeren van acteur Boris Karloff, waarbij hij een plat hoofd, een hoog, hoekig voorhoofd en zwaar littekenweefsel creëerde. Twee elektroden, algemeen bekend als nekbouten, werden op de nek van het Monster geplaatst om te dienen als elektrische connectoren voor het reanimatie-apparaat. Omdat de film in zwart-wit werd opgenomen, bracht Pierce licht groengrijze make-up aan op Karloffs gezicht, in de wetenschap dat het groene pigment op zwart-witfilm zou resulteren in een griezelige, lijkbleke huidskleur. Het kostuum van het schepsel bestond uit een donker, slecht passende colbertjas met opzettelijk ingekorte mouwen om Karloffs armen onnatuurlijk lang en lomp te laten lijken. Om het torenhoge, onnatuurlijke silhouet compleet te maken, droeg Karloff zware, stalen asfaltlaarzen, wat de karakteristieke trage, stramme en logge tred van het personage bepaalde.